12 november 2022

12 November 1996. De intocht van Sinterklaas. Ik ben op dat moment 5 jaar oud wanneer ik tegen mijn moeder zeg: 'Mama, volgens mij is sinterklaas niet echt hoor. Hij draagt dezelfde schoenen als papa!' Mijn moeder weet niet waar ze kijken moet en vindt mij nog wel erg jong voor het onthullen van 'het geheim'. Ze probeert het vol te houden en zegt: 'Oh maar die schoenen heeft Piet gekocht in dezelfde winkel waar ik de schoenen voor papa koop..' Helaas voor haar ben ik geboren met de eigenschap 'bijdehand' en liet ik mij niet foppen. 'Maar mama, die baard is niet echt hoor, ik zie gewoon het touwtje zitten!' 12 November 2022. De intocht van Sinterklaas in mijn achtertuin. Inmiddels 31 jaar. Hordes kinderen staan verkleed uit volle borst te zingen samen met hun ouders en vriendjes aan de kade van onze Amersfoortse Eem waar de Sint zijn intrede zal doen. De onbezorgdheid is zo heerlijk om te zien en brengt herinneringen terug aan mijn jeugd. De jeugd waarin ik ook zo onbezorgd kon zijn. Wat is dat al lang geleden! Elke avond kijken naar Dag Sinterklaasje en waar ik uit keek naar pakjesavond, durfde mijn broertje daarintegen niet alleen naar boven en kroop onder de tafel van angst in deze tijd van het jaar. De onbezorgde Sinterklaastijd die ik had, wilde ik delen met alle kindjes om mij heen. En zo werd ik Piet! Jarenlang strooide ik pepernoten, bracht cadeautjes en probeerde angstige kindjes plezier te laten beleven aan het kinderfeest. Op bedrijfsfeesten, scholen, sportclubs en bij de mensen thuis. Ook bij mijn eigen oppasadresjes. De oudste van 3 kruipt op mijn schoot als ze zegt; 'Ik weet wel wie jij bent..!' Verbaasd kijk ik haar aan. 'Ohja? Ik ben gewoon Piet!' 'Neehoor, jij bent Sharon!' Ssst. Ik leg mijn zwarte hand tegen mijn mond en ik knipoog naar haar. 'Ons geheimpje..' Ook in mijn volwassen leven blijf ik het een leuk feest vinden en ben ik standaard degene die stiekem ergens een zak cadeautjes verstopt en door buren voor de deur laat zetten, gedichtjes schrijf en het leuk vind om iets onverwachts te doen met afzender Sint en Piet. Vanmiddag zocht ik een foto uit die tijd toen ik het plots even te kwaad kreeg.. Wat had ik eigenlijk een fantastisch leven! Wat deed ik veel en wat is mijn leven de laatste 3 jaar drastisch veranderd. Een heel dubbel gevoel, want wat mis ik mijn oude ik en alles wat ik kon en deed. Maar wat ben ik dankbaar voor alles wat ik heb kunnen doen en mee mocht maken! Ik wens alle kindjes, papa's en mama's, opa's oma's en alle andere volwassen mensen met een liefde voor het Sint feest een hele mooie tijd! Moge het net zo onbezorgd zijn, als dat het voor mij is geweest..

8 november 2022

*Hoe gaat het met je?*

Gisteravond 19:25u. Telefoon. 'Hi mopje, hoe is het met je?' Mijn lieve vriendinnetje belt. 'Nou ik wil eigenlijk even weten hoe het met jou is?!' Na een paar minuten probeert ze het nog eens, maar ik weet weer een wedervraag te stellen. Na 20 min klinkt er irritatie door de telefoon. 'Zeg, ga jij nog antwoord geven op mijn vraag hoe het met je is of ga je eromheen blijven lullen en mij negeren?!' Ik wil lachen en huilen tegelijk. Ik ben even stil en besluit dan; 'Ik wil je wel antwoord geven, maar ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik daar op moet antwoorden..' 'Weet je niet HOE je het me moet zeggen, of weet je niet HOE het met je gaat?!' 'Nou, eigenlijk beide..' Want, hoe gaat het met je? Als je in 1 maand 3 weken in het ziekenhuis ligt. En dat dit eigenlijk al 3 jaar zo is, dat je maximaal 3 weken thuis geweest bent tussendoor en verder alleen maar in verschillende ziekenhuizen hebt doorgebracht vanwege zware infecties en de daarbij horende behandelingen en ingrepen?! Wanneer je antibiotica nodig hebt om te overleven, maar je door diezelfde antibiotica nu voor de 2e keer een darmbacterie hebt opgelopen die je ook het leven kan kosten als deze niet behandeld wordt?! Wat overigens ook geldt voor de antibiotica die ik kreeg, voordat hij de bijwerking van de darmbacterie kon geven. Je in eenzelfde cirkeltje blijft ronddwalen waar geen uitweg meer in is en de behandelopties schaars geworden zijn?! Want hoe gaat het met je, als je je altijd ziek voelt, pijn hebt en intens moe bent, maar dit eigenlijk nooit zegt en probeert je altijd grappige, nuchtere zelf te blijven?! Hoe gaat het ECHT met je, als je ziet dat je omgeving verdriet heeft en zich zorgen maakt, om jou? En je weet dat die zorgen terecht zijn, maar tegelijkertijd niet wil dat dat de realiteit is?! 6 dagen ben ik nu thuis. Met antibiotica. Nog steeds. En ja, er zit iets van verandering in, in positieve zin. Maar het is niet over en de antibiotica kuur is bijna afgelopen en de opties eigenlijk uitgespeeld. Hoe voel je je dan?! Ben je dan blij dat je thuis bent? Of eigenlijk niet?! Vanmiddag sprak ik de liefste arts ooit.. Die adviseerde om de al 2 x uitgestelde, maar wel nodige operatie voor het wisselen van mijn centrale lijn ook nu weer niet door te laten gaan. Hoe voel je je dan? Ben je dan blij dat het niet door gaat? Of ben je angstig? Angstig omdat je weet dat hij verder kan infecteren en je dan verder van huis bent en weet dat je een kuur nodig hebt om te overleven. Die ook weer kans geeft op die darmbacterie die nog niet eens weg is! Mag je dan angstig zijn? Of is het beter om mijn altijd nuchtere zelf te zijn en per dag te leven?! 'Ik weet het even niet mopje..' 'Maar misschien is dat dan nu het antwoord en is dat goed voor nu.' Vanmiddag belde ik haar zelf op. 'Hoi mopje, wil je verder waar we gisteren gebleven zijn of is er iets?' 'Ik heb het ziekenhuis gesproken net en ik wilde even delen hoe ik mij voel..' Beide schieten we in de lach. 'Ik bel je zo terug!' Wat ben ik toch blij met haar!

29 oktober 2022

Begin Oktober werd ik wederom opgenomen in het ziekenhuis met een nierbekkenontsteking. 9 dagen bleef ik logeren en kreeg ik antibiotica. Na een krappe week thuis, werd ik afgelopen donderdag opnieuw opgenomen, maar dit keer in een ander ziekenhuis. Want de antibiotica die ervoor zorgde dat mijn nierbekkenontsteking over ging, gaf mij nu een ontsteking van mijn darmen. Hoe dat kan, vragen mensen? Nou, het zit als volgt. Antibiotica maakt de slechte beestjes dood, die zorgen voor een nierbekkenontsteking. Maar antibiotica maakt ook de goede beestjes dood, die je nodig hebt voor een gezonde darmflora. Doordat ook de gezonde beestjes dood gemaakt zijn door de laatste antibiotica kuur, kreeg het slechte beest met de naam; clostridium, die ieder mens bij zich draagt maar waar je niet ziek van bent wanneer je een gezonde darmflora hebt, de kans om zich heel snel te vermenigvuldigen en mij opnieuw ziek te maken. Waar heel veel mensen gauw geneigd zijn tegenwoordig om bij iets kleins naar de huisarts te rennen en om een antibioticakuur te vragen, want 'we moeten door' en 'hebben geen tijd om ziek te zijn' realiseren maar weinig mensen zich wat zo'n antibiotica kuur tot gevolgen kan hebben. Naast dat hij, zeker in mijn geval, tegelijk ook levens redt.. Vorig jaar heb ik ditzelfde riedeltje ook al meegemaakt. Een darm ontsteking door de clostridium bacterie, als gevolg van een antibiotica kuur tegen een nierbekkenontsteking. Helaas maakt dit dat de clostridium nog moeilijker te behandelen wordt, wanneer je het al eens hebt doorgemaakt. Want hoe behandel je dan zo'n clostridium? Juist, met antibiotica! Maar dat beest is slim, herkent de kuur en besluit zich daar niet (meer) door weg te laten jagen. Na jarenlang een sonde te hebben gehad, was ik daar sinds ruim een jaar vanaf. Helaas is hij nu terug, om rechtstreeks in de darm de antibiotica te kunnen geven. Daarvoor was een scopie nodig. Een slang met camera via je neus, door je slokdarm en maag tot in je dunne darm. 'Heb je deze sonde al vaker gehad?' Vraagt de arts die hem plaatst. 'Helaas wel'. 'En vond je dat meestal leuk?!' Ik schiet in de lach. 'Als ik dat ooit leuk ga vinden is er iets heel anders mis met mij!' Nu lacht de arts. Ik geef hem mijn vertrouwen en een lieve verpleegkundige staat aan mijn hoofdeind en streelt mijn hoofd. Droogt mijn tranen en fluistert in wanneer ik even goed door moet zuchten of mee moet slikken. Inmiddels lig ik alweer 3 dagen in het altijd gezellige Brabantse ziekenhuis in Uden. Niets is hier te gek of teveel gevraagd. Wil je douchen? Dan regelen we dat toch! Vanmiddag stond er een verpleegkundige aan mijn bed die zei: 'Het is zulk mooi weer buiten, het lijkt wel lente! Zal ik je even mee nemen naar buiten?' 'Heb je daar tijd voor dan?' Vroeg ik. 'Daar maak ik tijd voor!' Was het antwoord. Het zijn juist DIE kleine dingen die het doen. En die maken dat ik het volhoud. Want juist wanneer je denkt dat je iets niet meer kunt, zul je merken dat je eigenlijk pas net begonnen was!