5 april 2018

'Oh Sharon wat sta jij toch positief in het leven! Knap hoor dat zou ik in jouw situatie écht niet kunnen!' Een uitspraak die ik vaker te horen krijg maar nog altijd niet zo goed kan plaatsen.. ik schrik er zelfs van, want doe ik dan echt iets wat jij niet zou kunnen?! Ben ik meer dan jij of heb ik meer superkrachten?! Nee! In tegendeel!! 'Ik zou me echt mateloos vervelen zonder werk en echt niet gelukkig zijn.. word jij niet helemaal gek van het thuis zitten en niks doen???' Niks doen?!

'Ja goedemorgen welzorg, ik wil graag een afspraak maken voor een aanpassing aan mijn rolstoel.' 'Momentje ik ga even overleggen..' Ik krijg 10 minuten de tijd om mijn geduld op de proef te stellen met een uiterst irritant, maar heel vrolijk deuntje. 'Sorry mevrouw degene die u nodig heeft is met pauze. U wordt met een uurtje terug gebeld.' Prima hoor bedankt. Ondertussen besluit ik vast een taxi te reserveren voor morgen, naar het ziekenhuis. 'Sorry mevrouw de gemeente heeft uw pasje geblokkeerd, ik kan geen rit boeken.' Sorry u zei WAT?! Lichtelijk in de zenuwen en met ergens vanuit mijn tenen opkomende irritatie bel ik mijn contactpersoon van het wijkteam. Een bijzonder lieve, betrokken en assertieve vrouw die mij al jaren begeleid. Ze vraagt me om eerst zelf de gemeente te bellen om verhaal te halen. Prima hoor, doe ik. 'Sorry mevrouw, de afdeling zorg is vandaag heel druk dus niet bereikbaar voor u. Ik kan een terugbelverzoek indienen als u dat wenst?' Nou prima, doet u dat dan maar.' Ik kan u alleen niet beloven dat ze u terug bellen!' Voegt de meneer, die niet kan zien dat mijn irritatie inmiddels opborrelt tot mijn knieën, nog even toe aan zijn verhaal. Ik app de liefste vrouw van het wijkteam mijn verhaal. Ze appt direct terug en ik proef bij haar irritatie tot aan de navel. Ze schrijft: ik ga ze NU bellen, bel jou zo! Met een grijns op mijn gezicht neem ik mijn telefoon opnieuw aan. Ah! Het is welzorg, de pauze is vast voorbij. Ik sla mijn agenda open, maar dat blijkt te voorbarig. 'Sorry mevrouw, wij kunnen die afspraak niet inplannen voor u. De afdeling die dat kan doen belt u morgen tussen 14:00 en 15:00u.' Maar natuurlijk.. Intussen verdien ik zelf ook wel een pauze. Nog voor mijn eerste hap goed en wel genomen is, danst mijn telefoon weer op tafel. Het wijkteam. De gemeente heeft haar vorige maand nog toegezegd dat mijn taxi pas onbeperkt geldig is. Zij hebben hier alleen geen aantekening van gemaakt. Dus nu is het haar woord tegen dat van de gemeente. En dan kun je hoog of laag springen, op je kop gaan staan of liedjes zingen, de gemeente wint. Dus moet er opnieuw een keukentafelgesprek plaats vinden met de gemeente.. en het wijkteam.. Om te beoordelen of ik recht heb op vervoer met de taxi.. Of ik maandagochtend om half 10 tijd heb? Welja, ik heb tijd en energie zat toch? Of ik dan gelijk ook de papieren van de huishoudelijke hulp klaar wil leggen. Die indicatie loopt namelijk ook weer bijna af en moet verlengd worden. Papieren? Uh wat voor papieren precies? Ik heb nooit papieren gehad?! Of ik ze wil bellen en vragen of ze hun werk beter uit willen voeren? Maar natuurlijk.. doe ik.. Het feit dat niks komt aanwaaien en je niet zomaar recht hebt op bepaalde dingen begrijp ik volledig. Ik ben het volkomen eens met de regels. Maar ik vraag me af of ik nou echt zo'n zeikerd ben als ik voel dat mijn irritatie inmiddels tot aan mijn kruin zit.. Zouden ze dan echt niet weten wat chronisch betekend? Ik hoop met ze mee dat ik volgend jaar geen herindicatie nodig heb, sterker nog ik spring een gat in de lucht als ik betaald zou krijgen voor dit soort telefoontjes! En net als ik denk aan een zenuwinzinking te zijn ontsnapt, realiseer ik me dat welzorg mij 2 dagen geleden al terug gebeld zou hebben.... Fijn, morgen weer een dagje 'niks'.. Ik zet mijn telefoon uit, kijk in de spiegel, schud mijn hoofd bedenkelijk heen en weer en schiet verschrikkelijk in de lach..

Het zijn niet de dingen die op je pad komen die je gelukkig maken.. het is de manier waarop je ze omarmt! Dat kan ik, dat kan jij, dat kunnen we allebei!

19 februari 2018

'Gezocht, leuke date!' Was een krantenkop van een advertentie uit de krant, in de tijd dat ik nog in de luiers liep. En daar was ze dan, mijn oma! Smoorverliefd kwam ze thuis.. met u! Oom Fred. Vanaf dag 1 waren wij allemaal net zo verliefd als oma.. ontelbare logeerpartijen, duizenden ritjes achterop de brommer met de grote zwarte begrafenis hoed op en het welbekende dutje om 20:00u in uw stoel voor het journaal. Samen piano spelen en tafeltennissen in de schuur. Een paar jaar later was daar dè grote dag.. Een levend sprookje! Mooie jurk, vlechten in mijn haar en mee op de mooiste witte koets die ik me als klein meisje maar kon bedenken.. oma gaat trouwen en ik krijg een opa! Vanmiddag gaf de geitenwollensok waar ik heen moest keurig een hand. Goh wat een hippe jonge opa heb jij! En wat lijk je op hem! 'Ha! Nou hij is 83 maar hipper en fitter dan ik hoor!'. Weer thuis voor de deur stapt u nog even uit de auto. 'Wacht even ik heb nog een lekker tasje voor je meegenomen, gewoon zomaar omdat ik van je hou..' Een grote doos met chocolade en een net vol heerlijk verse sinaasappels staren mij aan. Echt, grotere cadeau's dan deze kan ìk niet krijgen! Dus opa Fred Pisano, omdat u graag wil dat ik blijf schrijven, vandaag eentje speciaal voor u. Gewoon, omdat ik van je hou! Opa, een titel die heel veel mensen hebben.. maar niemand die hem zo verdiend als die van mij.. #Dankbaar

5 december 2017

'Dat klopt mevrouw, de medicijnen zijn maar kort houdbaar dus u moet elke 2 weken nieuwe hebben.' Ratelt de apothekersassistente aan de andere kant van de lijn. 'Prima, antwoord ik. Kunnen deze dan net als vorige week thuis bezorgd worden?' Vraag ik vriendelijk. 'Nou volgens mij ben jij 26 jaar en dus prima in staat die even op te komen halen..' HO! Wacht even.. daarnet was ik u en nu ben ik ineens de jij van 26 die prima in staat is dat steeds te komen halen? Voor ik mijn open gevallen mond heb kunnen sluiten en mijn gedachten op een rijtje heb, floep ik eruit: 'ik zit in een rolstoel mevrouw...' Heel even is het stil aan de andere kant, waarna ze door ratelt over de bestelling. 10 minuten lang staar ik beduusd voor me uit als ik me probeer te laten bezinken wat me zojuist gezegd is. Oordelen, het is zo makkelijk, het gaat zo snel en we doen het allemaal.. Ik ben jong, spontaan en niet vies van een grapje. Dat beeld zal de assistente ook opgepikt hebben door de telefoon. Echter geeft dat geen compleet beeld. Als ze me echt zou kennen, zou ze weten dat ik het liefst tijdens een rondje hardlopen wat snacks zou gaan kopen in plaats van vanuit bed mijn medicijnen telefonisch te bestellen. Maar ze kent me niet. Niet echt. En doet ook geen moeite om te vragen, maar oordeelt direct. Ik probeer me te bedenken wat ik voel. Ben ik boos? Nee, ik moet er stiekem zelfs om lachen.. Maar ik besluit het er niet bij te laten zitten. Ik draai hetzelfde nummer.. 'Ja goedemiddag, had ik u zojuist ook aan de telefoon?' Poeslief legt de mevrouw mij uit dat de bestelling klaar ligt en morgen bezorgd wordt. 'Hartstikke fijn, bedankt. Maar waar ik even over bel is uw reactie van daarnet. Die vond ik niet fijn. Ik voelde mij als een klein kind in de hoek gezet en dat zit mij niet lekker..' De mevrouw is hoorbaar ontdaan. 'Ik ben zo blij dat u belt, het zit mij ook niet lekker u heeft helemaal gelijk, duizendmaal excuus.' De mevrouw legt uit dat er heel veel mensen zijn die gebruik maken van de bezorgdienst terwijl het helemaal niet nodig is. Ik begrijp nu de reden van haar reactie beter, al zijn we het er beide over eens dat de manier waarop niet heel handig was. De mevrouw vertelt geschrokken te zijn van mijn reactie en toont interesse. Communicatie, is dat niet hét sleutelwoord vandaag de dag in onze maatschappij?! Ik ben blij dat ik haar verteld heb wat ik van haar reactie vond en wat het met mij deed.. Én ik ben blij dat de mevrouw het nu ook los kan laten en niet de hele dag met een rotgevoel hoeft te lopen over wat ze gezegd heeft, want dat is toch ook niet nodig! En eigenlijk? Hulde aan deze mevrouw.. want fouten maken we allemaal.. maar ze toe durven geven? Dat is echt een vak apart!