25 september 2021

Het is 00:47u. Een gewone vrijdagnacht. Of nouja, gewoon.. Voor mij inmiddels 'gewoon'. Amper 20uur terug op Nederlandse bodem na mijn fantastische avontuur werd ik gewoon weer naar het ziekenhuis gebracht. Gewoon weer met een infectie. We zijn gewoon alweer een week verder, want dat gaat gewoon snel in een ziekenhuis.. Een lieve broeder zit naast me op de rand van mijn ziekenhuisbed. Gewoon. We maken gewoon een praatje. Hij heeft zojuist een warmte pakking gehaald. Gewoon, omdat ik niet kan slapen van de pijn en dit zijn werk is. Hij heeft alle pijn medicatie die ik mag hebben al gegeven, dus zoekt hij nu gewoon naar een alternatief om mij comfortabeler te krijgen. Ik wieg met mijn benen heen en weer. Gewoon, omdat je dat kennelijk doet als je pijn hebt.. Hij vraagt me naar mijn hobby's en dagelijks leven. Gewoon, uit interesse. Hij vraagt me naar mijn gesprekken met de artsen van de afgelopen dagen. Gewoon, omdat die heftig waren en hij dat gewoon in mijn status terug kan lezen. Want ja, ook dat is gewoon zijn werk. Ik vertel hem waar ik behoefte aan heb. Gewoon, omdat dat mijn werk is als patiënt zijnde. Hij zegt me dat ik er mag zijn. Gewoon helemaal.. Dat ik gewoon van mijzelf mag houden in welke keuzes ik ook maak. Ik ben deze jongen dankbaar, gewoon, om wie hij is. Het is gewoon zijn werk, maar gewoon bijzonder dat hij hier de tijd voor neemt. 'Luister maar eens naar het volgende liedje' zegt hij.. Gewoon, omdat ik denk dat dat precies is wat jij nu nodig hebt!

-

'Ik hou van mij, van mij en van geen ander.

Want ik ben verreweg de leukste die ik ken.

Ik hoef mezelf zo nodig voor mij niet te veranderen.

Ik hou van mij, gewoon zoals ik ben.

Want ik hou van jou,

Is niet de sleutel tot de ander.

Maar ik hou van mij,

Al klinkt het bot en slecht.

Want wie van zichzelf houdt,

Die geeft pas echt iets kostbaars.

Als hij ik hou van jou,

Tegen een ander zegt!'

-

Verdomd, hij had gewoon gelijk!!

18 september 2021

De witte jas haalt zijn schouders op. 'Ik kan je niet beloven dat ik het weg kan krijgen. En als ik het al weg kan krijgen kan ik je niet beloven dat het niet terug komt.' 'En als het terug komt, kun je het dan nog wel behandelen?' Opnieuw haalt de witte jas zijn schouders op. 'We zijn eigenlijk wel door alle opties heen. Het enige dat ons nu meer antwoorden kan geven zijn hoop en tijd. Heb je een bucketlist?' Ik schiet in de lach. Nee zeg.. een bucketlist.. Ik ben gelukkig met alles wat ik heb en ben tevreden met hoe het is. Ik doe niet aan een bucketlist.. 'Is er dan ook niks dat je nog heel graag zou willen doen?!' Nou, ik wil al jaren heel graag nog 1 keer naar Italie, met familie. Gewoon, net als vroeger.. De witte jas knikt, nou als dat is wat jij wil, dan zorgen wij ervoor dat dat gaat lukken! Het is bijna 3 weken geleden dat ik opnieuw wakker werd met hoge koorts. De huisarts had overlegd met het ziekenhuis en die besloten tot opname. Alweer.. Verpleegkundige Diane Rus zat die ochtend op de rand van mijn bed en zei; 'Ik heb wel iets om je dag mee goed te maken denk ik.. ik heb stichting ambulance wens gesproken en zij willen graag jouw wens vervullen en met je naar Italie gaan! Ik val van verbazing bijna uit mijn bed. 'Schei uit, je maakt een grap?!' Diane begint te lachen en beloofd me dat dit bloedserieus is en dat zij zelf mee gaat om mij de zorg te kunnen bieden die ik nodig heb. En dat in haar eigen vakantie dagen! Ben je dan een held of niet?! Na wekenlang billenknijpen van spanning of alles door kon gaan en ik niet op het laatste moment weer naar het ziekenhuis zou moeten, was afgelopen maandagochtend een heel bijzondere dag. Met de ambulance, 2 fantastische broeders en mijn eigen verpleegkundige op weg naar een geweldig avontuur! Door 5 landen op weg naar een geweldige villa in Italie waar mijn moeder Jacqueline van Gameren , Tante Marlou en nichtje Bente van Gameren al op ons wachtten. Een paar fantastische dagen hebben we met elkaar mogen beleven op een adembenemende locatie. Heerlijk genieten van en met elkaar, gehuild van het lachen en gelachen om ons gehuil. Wie had dat gedacht, dat ik dit nog mee zou mogen maken.. Nog 1 keer naar Italie. Nog 1 keer de geur van ECHTE Italiaanse pizza en nog 1 keer een ECHT Italiaans ijsje! Durf te dromen en blijf dromen, soms komen ze zomaar ineens uit! Bedankt lieve Diane, voor al je goede liefdevolle zorgen, regelwerk en gezelligheid. Bedankt Stichting Ambulance Wens Nederland voor jullie fantastische organisatie, zorgzaamheid en onuitputtelijke creativiteit om voor elke uitdaging een oplossing te vinden. En bedankt aan mijn lieve familie voor het samen maken van fantastische herinneringen die niemand ooit meer zal vergeten. De komende weken zal ik vooral slapen, maar het was het allemaal meer dan waard. Ik heb in 1 woord; GENOTEN!!

#BellaItalia #Pieved'olmi #Samenzijn #Dankbaar #Kanjers #Helden

23 augustus 2021

De avonddienst was druk. Heel veel heel zieke patiënten.. Wanneer ik dat merk probeer ik de verpleging altijd zo weinig mogelijk lastig te vallen en niet te bellen voor kleine dingen. Die enorm irritante mug die mij de hele avond al dwars zit, probeer ik dus te negeren.. Want ja, je gaat toch niet een verpleegkundige bellen die mensen levens aan het redden is omdat je last hebt van een MUG?! Na 6 keer met mijn armen heen en weer geslagen te hebben ben ik het zat. Ik knip het licht aan, zet mijn bril op en ga demonstratief rechtop in bed zitten. Op zoek naar dat rotbeest.. Echter laat hij zich nu natuurlijk niet meer zien. Ik zucht. Schijt. Ik kruip met mijn hoofd onder mijn dekbed in de hoop dat ik hem zo niet meer hoor.. Ik ben immers niet in staat om zelf mijn bed uit te gaan op zoek naar dat beest.. Net als ik mijn geduld begin te verliezen verschijnt de nachtdienst in de deuropening. 'Hey, slaap je nog niet?!' Ik grinnik.. Nee.. 'Heb je ergens last van?' Vraagt ze. 'JA! Van een mug!' De deur zwaait open en de verpleegkundige valt binnen met een lach. 'Maar dat is echt een regelrechte ramp!' Ze pakt een handdoek, schuift een stoel naast mijn bed en zegt: 'Als jij nou je vinger bij de lichtknop legt, dan druk je als je hem hoort en dan vermoord ik hem!' Samen wachten we in spanning af en proberen niet te lachen en stil te zijn.. Alsof die mug dat boeit.. Na een aantal mislukte pogingen lijkt dan eindelijk het moment daar. Het licht is aan, de mug zit op de bedrand en de verpleegkundige staat in de startblokken. Net als ze wil slaan, vliegt de mug weg.. 3 bekers vliegen van de tafel af, ik proest het uit en de verpleegkundige danst inmiddels mijn kamer rond alsof ze op balletles zit. Als een collega op het geluid af komt, heeft ook zij het niet meer.. 'WAT GEBEURD HIER NOU?!' Na 20 min, een hoop zweet en tranen van het lachen is het dan eindelijk gelukt.. De mug heeft hoofdpijn en ik bedank de verpleegkundige voor de beste pijnstilling van deze dag die ze mij zojuist bezorgd heeft!

-Een opgever wint nooit, een winnaar geeft nooit op!-

#Ziekenhuisleven #Dag50089 #Zorgheld #Slaaplekker