De zoveelste rit vandaag met een ambulance. Maar de eerste keer dat ik er vrijwillig, met heel veel plezier en ontspanning in ging! Na maanden van pyjama's en joggingbroeken, vandaag weer eens normale kleren onder het stof vandaan getrokken. Wat schmink op mijn gezicht en mijn krullen vrijheid gegeven na maanden van broeien in die eeuwige knot. Een paar weken terug stond Arda Thijssen voor de deur met een kaartje. Op dat kaartje stond alleen; 15 augustus.. En nu? Ik kreeg geen antwoord, meer kan ik je nog niet vertellen. Een dag later kreeg ik een filmpje van Bas Thijssen De meiden van OG3NE spraken een filmpje voor mij in, waarin ze lieten weten dat ik naar hun show mocht komen kijken. Say what?! Vandaag was dus D-Day! Met dank aan mijn lieve buren, moeder Jacqueline van Gameren ,mijn maatje Christiaan Akker , Dorothée van Noordenburg , het lieve team van WensAmbulance Utrecht waaronder mijn eigen verpleegkundige Charlene Bottema-Huisman , de geweldige organisatie van De Amsterdamse Zomer en de toffe meiden van OG3NE !! Ik heb GENOTEN!!!
LENNAH KOSTER
regisseur en programmamaker
Facebookblog
Precies 2 weken geleden kwam ik thuis, na wederom 4 lange, zware ziekenhuis weken. Een koffer vol vieze was, een leeggelopen lijf en een des te voller hoofd. Waar ik in het ziekenhuis maar 1 ding wilde, naar huis, voelde ik mij nu eenmaal thuis voor het eerst verloren.. Waar ik normaal na een ziekenhuisopname het gevoel heb van alles te moeten en willen doen om alles wat ik gemist heb in te halen, was ik dit keer leeg. Compleet moe gestreden. Ik kon mijn draai niet vinden, had nergens fut voor en durfde niet goed te genieten van al het kleins wat ik normaal zo kan waarderen. Want misschien moet ik morgen wel weer weg, of overmorgen, wie zal het zeggen?! Verdrietig werd ik ervan, want waar is Sharon?! Ik mis de oude Sharon.. wat is er met haar gebeurd? Nou een hele hoop, Sharon, vergeet dat niet! Vertelden mijn lievelingsmensen mij dagelijks. Vanavond lag ik op mijn bank buiten. Heerlijk in de warmte van een zomeravond na een prachtige dag.. Mijn kleine meisje aan mijn voeten, de ondergaande zon, mijn broertje Justin van Geet die langs kwam en waar ik even flink mee kon knuffelen, ik betrapte mezelf erop dat ik weer cynische grappen maakte met buuf Chris van der Vlist en zelfs nog energie over had om gezellig te doen tegen verpleegkundige Diane Rus van de thuiszorg. Want ja, niet alleen ik heb het zwaar (gehad). Ook de mensen die van mij houden en voor mij zorgen hebben het zo nu en dan zwaar.. Emotioneel zwaar, fysiek zwaar en vooral hebben ze het soms flink met me te stellen! Als ik weer eens niet uitgeslapen ben, lekker loop te mopperen, moe ben of weer eens eigenwijs.. Het feit dat ik nu de behoefte voelde om te schrijven, maakt mij zielsgelukkig. Daar komt Sharon weer.. langzaam komt ze elke dag een beetje meer terug.. Of iedereen daar even blij mee is weet ik niet; als ik weer bijdehand wordt, me overal mee ga bemoeien en de touwtjes zelf weer in handen wil hebben, haha. Maar voorlopig ben ik erg gelukkig met deze dag! Dankbaar voor elke dag thuis, dankbaar voor iedereen om mij heen met bergen liefde en geduld en dankbaar dat ik in zo'n fijn huis mag wonen op zo'n prachtige plek! Thnx lievelingsmensen!
'Een opgever wint nooit. Een winnaar geeft nooit op!'
Vandaag, precies 365 dagen geleden lag ik op de operatietafel. Na een operatie van ruim 2 uur had ik een vaste sonde gekregen. Een jejunostomie. Voeden via de dunne darm. Een immens grote stap vond ik dat, maar wat keek ik uit naar wat het me zou brengen.. Kilo's, energie en wat al niet meer.. Little did I know.. Sinds die beruchte operatie werd ik alleen maar zieker. Voeden via het maagdarmstelsel was geen optie meer en de speklappen via mijn hart werden het nieuwe eten. 13 kilo kwam ik aan, ik voelde mij beter dan ooit! Dat dit nog zou gebeuren.. Een paar maanden heb ik intens genoten van het leven.. Ik leefde, in plaats van geleefd worden. Tot ik januari ernstig ziek werd van een lijn sepsis.. Mijn levenslijn moest eruit, en met een engeltje op mijn schouder krabbelde ik langzaam weer op. Echter niet voor lang.. Vandaag lig ik weer in het ziekenhuis op dezelfde dag. Of weer, je kunt bijna zeggen, nog steeds.. Sinds januari treft de ene infectie na de andere mijn lijf.. En telkens zijn het niet de minste! Sinds vrijdag lig ik WEER opgenomen. De zoveelste keer.. Ik ben de tel kwijt.. Echter is er deze opname iets anders.. Voor het eerst was ik bang. Hoe lang kan mijn lijf dit nog aan? Hoe lang kan mijn hoofd dit alles nog verwerken?! Vandaag sprak ik de liefste arts ter wereld die mij al jaren volgt. Hij sprak de legendarische woorden: 'Sharon, op de eerste vraag kan ik je geen antwoord geven.. Ik hoor je, ik snap je, ik voel je.. Het antwoord op de 2e vraag is simpel.' Daar ben ik niet zo bang voor. Jij kunt dit, jij bent zo ontzettend sterk!' Een traan over mijn wang.. In het voorbij scrollen op mijn telefoon kwam ik een oude foto tegen. Eentje die mij nog altijd heel dierbaar is. Een foto met, bijna alle, belangrijkste mensen in mijn leven op 1 foto. De mensen waar ik zoveel van houd, die er onvoorwaardelijk voor mij zijn, hoe vaak ik ook hulp nodig heb. Op welk gebied dan ook.. Familie kies je niet, die krijg je.. Maar die van mij is toch wel echt het allergrootste cadeau in mijn leven! #Familyfirst #Ziekenhuisleven #Mijnleven #Oma